Η επικράτηση του πλαστικού στις ζωές των ανθρώπων, γίνεται εύκολα αντιληπτή, παρακολουθώντας την καθημερινή τους δραστηριότητα. Μία απ’ αυτές είναι το παιχνίδι. Τα χέρια των παιδιών μοιράζουν ρόλους και δίνουν ζωή σε πλαστικές μικρογραφίες ανθρώπων και ζώων. Στον “πλαστικό”, ο αφηγητής είναι ένα μικροσκοπικός "μπλε τιμωρός". Ένας πολεμιστής που ανακαλύπτει ανθρώπινα κύτταρα στο υλικό της σύνθεσής του. Είναι αυτό από μόνο του αρκετό, ώστε να μπορεί να μας μιλήσει για τη ζωή;
"Από συναρμολογήσεως, ο πόνος είναι το κυρίαρχο συναίσθημα για ένα παιχνίδι. Δεν μιλάμε γι’ αυτό, δεν κινούμαστε˙ πάει να πει δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη μοίρα μας; Δεν είναι εύκολο να είσαι παιχνίδι. Τα χέρια των παιδιών σε βασανίζουν. Συχνά σε σπάζουν, σε καταστρέφουν, σε χτυπούν. Λησμονούν τις χαρές και τα παιχνίδια. Είναι σαν να ανακαλύπτουν μιαν απάτη. Πως ένα πλαστικό παιχνίδι δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό ακριβώς!”
Νοέμβριος 2021
